1 Samuel 6:1-7:1

Vir sewe maande het die Filistyne dit uitgehou met die Verbondsark. Dit is van bakboord na stuurboord gestuur, en oral waar dit kom, het dit net moeilikheid veroorsaak.

Einde ten laaste besluit die ringkoppe van die Filistyne dat dit nie langer so kon aangaan nie. Die kundiges op die gebied van die okkulte – dis nou die waarsêers en besweerders se hulp word ingeroep om raad te gee. “Hierdie ark moet terug na Israel toe!” is hulle oorwoë mening. En dit moet natúúrlik gepaardgaan met geskikte geskenke!

So gesê, so gedaan. Daar word geskenke in die vorm van goue beeldjies van muise en pesswere gemaak, die dinge wat hulle so laat swaarkry het. Nie alleen het die muisplaag die pes veroorsaak nie, maar dit het ook hulle landerye opgevreet! Hierdie goue beeldjies word in ‘n kissie geplaas. Die ark word op ‘n wa gelaai, getrek deur twee melkkoeie. En net om dóódseker te maak dat dit wél die verbondsark is wat al hulle probleme veroorsaak het, moet hierdie twee koeie sonder ‘n touleier sélf die rigting kies waarheen hulle ookal wou loop.

Die wonder is, dat die koeie koers gekies het, al met die grootpad langs, reguit na Israel toe! Sonder om links of regs te wyk, het hulle al bulkend met hulle kosbare wa geloop tot by Bet-Semes, waar hulle vir die eerste keer gaan staan het.

Natuurlik was die Israeliete in die wolke oor hulle verbondsark wat nou weer terug was! Dadelik word die Leviete nadergeroep om die ark van die wa af te tel op die voorgeskrewe manier. Die twee koeie word geslag en die wa word as brandhout gebruik om die koeie aan die Here te offer. Die verbondsark en die kissie met goue geskenke word op ‘n groot klip staangemaak waar dit uitgestal word vir almal om te kon sien.

En só is die Filistyne uiteindelik ontslae van hierdie ongemaklike turksvy. Beteken dit dat hulle nou gelowig geword het? Allermins! Vir die Filistyne was dit slegs ‘n magiese handeling om uit hulle probleme te kom!

Van heinde en verre stroom die Israeliete nuuskierig om te kom kyk hoe hierdie verbondsark nou eintlik lyk. Dit was ‘n manjifieke goue kunswerk wat dateer uit Moses se tyd, en bitter min mense het ooit die voorreg gehad om dit te kon sien, omdat dit altyd in die heiligdom bewaar was, weg van nuuskierige oë. As simbool van God se teenwoordigheid, moes dit met die uiterste respek behandel word.

En dan gebeur die ding wat almal se hare laat regop staan. Sewentig mans van Bet-Semes sterf skielik tragies. Almal moes besef dat dit gebeur het omdat mense sonder die nodige respek vir God na die ark kom kyk het, bloot uit nuuskierigheid. Die inwoners van Bet-Semes besluit daar en dan dat hulle nie langer die ark kon huisves nie, en dan word dit na Kirjat-Jearim geneem waar dit vir die volgende twintig jaar sou staan onder toesig van ‘n persoon wat gewy was om die ark op te pas.

‘n Vreemde verhaal wat baie vrae in ‘n mens se gemoed laat. Waarom, waarom, waarom? En waar was die wyse Samuel? Waarom het hy niks gedoen omtrent die saak nie?

Onthou, op daardie stadium was Samuel nog maar ‘n jong seuntjie wat takies verrig het in die heiligdom. Niemand het enige ag geslaan op hierdie koddige knapie met sy priestermanteltjie nie. Hy was tog immers net ‘n kind! Hy moes eers ‘n volwasse man word voordat enigiemand na hom sou luister. Samuel was egter in die regte plek, die heiligdom, waar hy sékerlik al meer en meer van die Here geleer het. Daar kon dit nie anders as dat hy geestelik gegroei het nie want hy was heeldag lank besig met die dinge van die Here. Daar moes ‘n hegte verhouding ontstaan tussen hom en God.

Deur sy werk in die heiligdom waar hy met duisende mense te doen gekry het wat offerandes kom bring het, moes die jong Samuel sékerlik ook ‘n baie goeie mensekennis opgebou het. Later in sy lewe sou hierdie vaardigheid vir hom goud werd wees.

Omdat die Bybel ‘n tydlose boek is, moet ek en jy vandag ook hierdie oeroue rillerverhaal baie ernstig opneem. So hard as wat die Here met die nuuskierige Israeliete van Bet-Semes gepraat het, só hard praat Hy vandag met ons deur die verhaal. Vir die ongelowiges wat die ark bloot tot hulle eie voordeel gebruik het, was God se oordeel baie duidelik. Vir die gelowiges, oftewel die volk van God was die boodskap egter dat jy God met respek moet behandel.

En dit is juis hier waar so baie gelowiges vandag met vuur speel omdat hulle nie die nodige respek aan die Here betoon nie. Daar word so maklik gepraat van die Here as “die Ou Man daar bo”. Al het ek ‘n wonderlike intieme verhouding met die Here, respekteer ek Hom steeds as die Almagtige Skeppergod!

Om ligtelik grappies te maak oor die Here, al is hulle dan nou ook skoon grappies, is bloot disrespekvol. Ek raak sommer warm onder die boordjie as iemand vir my so ‘n grappie oor die Here WhatsApp! Daar is genoeg ander dinge waaroor ons goeie grappies kan maak!

Kom ons gee Hom vandag ál die respek wat Hom toekom!

Gebed:

Here my God, U is heilig en baie hoog bo my verhewe. Terselfdertyd is U egter ook my liefdevolle Vader! Dankie vir U wonderlike liefde vir my. Ek eer U grote en heilige Naam!