1 Samuel 5

Die tragiese verhaal van die verbondsark van God wat so liederlik misbruik is deur die Israeliete en toe boonop deur die Filistyne gebuit is, het ‘n nadraai wat in ‘n sekere sin eintlik baie komies is, eintlik lagwekkend!

Daardie aand na die groot slag waarin hulle die arme Israeliete so vermorsel het, het die vreugdevure hoog gebrand in die kamp van die Filistyne. Hulle gróót trofee, die verbondsark van die God van die Israeliete het daar eenkant gestaan terwyl hulle fees gevier het.

Die volgende dag is hulle terug weswaarts met hulle kosbare buit en die stad Asdod kry die eer om “gasheer” te wees vir die verbondsark. Met groot fanfare word die ark die tempel van die afgod Dagon binnegedra en dit word voor hulle afgod staangemaak om te toon dat hulle god baie magtiger is as die God van Israel.

En toe begin die “pret”, as jy dit so kan noem, want nét die volgende more skrik die priester hom skoon in ‘n ander geloof in toe hy die tempel binnestap. Om een of ander onverklaarbare rede het Dagon omgeval. Maar die ding wat hom koue rillings gee is die feit dat Dagon vooroor op sy gesig geval het reg voor die verbondsark, so asof hy in aanbidding voor hierdie God van Israel gaan lê het.

Die arme priester is in doodsangs daar uit om die nuus aan sy mede-priesters te gaan breek. Met groot moeite kos dit hulle om vir Dagon weer op te tel en op sy plek terug te sit terwyl koue rillings agter die manne se ruggrate afhardloop. Sê nou maar net…….

Wanneer Dagon weer sy staan gekry het, weet hulle dat daar géén manier is dat énigeen weer daardie swaar afgodsbeeld kon omstamp nie. Maar die volgende oggend was dit maar wéér sulke tyd: Toe die priester ewe niksvermoedend die halfskemer van die tempel betree, val hy hom amper disnis oor iets wat op die drumpel lê. Tot sy afgryse moes hy sien dat dit die kop en twee hande was van die afgodsbeeld waar hulle morsaf gebreek gelê het. Al skreeuende van angs het hy daar weggehardloop. Sy maters kry die beeld van Dagon flenters op die vloer voor die verbondsark.

Maar toe begin dinge éérs lélik lol. Binne dae was die hele stad van Asdod vrot van pesswere. Hulle kon nie verstaan hoe dit moontlik kon wees dat ál die inwoners skielik so getref kon word met hierdie pestilensie nie.

‘n Paar wyse manne sit twee en twee bymekaar: “Dis daardie ark van die God van Israel! Ons moet onmiddellik van dit ontslae raak! Die God van Israel is besig om ons te kasty!” Maar hoe raak jy van so ‘n turksvy ontslae? Hoofkantoor word gekontak, en dié was van mening dat die ark bloot na een van die ander stede gestuur moes word.

Die stad Gat is die “gelukkige” een wat nou die ark kry, en aanvanklik was die inwoners in hulle noppies met die groot eer wat hulle te beurt geval het. Skaars was die ark egter daar, of dinge begin lélik skeefloop vir die inwoners. Almal, klein en groot slaan uit in die aller-liederlikste pesswere!

Weereens lag Hoofkantoor dit af as blote toeval toe die inwoners van Gat by hulle kom kerm. “Stuur die ark na Ekron!” was hulle bevel, en inderhaas word die ark daarheen geneem. Die slegte nuus van die ark het hom egter vooruitgeloop en die Ekroniete was met angs vervul toe die ark daar aankom: “Ons wil dit nie hier hê nie!” het hulle gekerm, maar dit was reeds te laat want presies dieselfde lot het hulle getref. “Die geskreeu in die stad kon baie ver gehoor word.” lees ons in 1 Sam. 5:12.

Daar was net een uitweg oor: “Stuur die verbondsark van die God van Israel terug na waar hy vandaan kom, na Israel!”

Ons móét wonder wat in die jong Samuel se gedagtes omgegaan het toe hy al hierdie gerugte hoor?

Hierdie was ‘n baie duur les vir die Filistyne. Nét soos die Israeliete moes hulle op die harde manier leer dat jy nie vir God kan manipuleer nie. Hulle moes ook voel hoe dit voel wanneer jy vir God probeer misbruik!

Daar steek egter baie meer in hierdie verhaal as net dit. In die eerste plek gee dit my koue rillings as ek moet hoor hoedat die Here “misbruik” word deur sekere sogenaamde “profete” wat in die heilige Naam van God allerhande dinge aanvang.

Maar dan sien ons ook in hierdie verhaal dat die Here nie “gebind” is om slegs deur Sy volk te werk nie. Hy kan op ander maniere ook werk! Wanneer Sy volk nie meer ‘n geskikte instrument is om Sy doel te bereik nie, gebruik Hy ander, selfs heidense volke, en in hierdie geval selfs ‘n afgodsbeeld! Die boodskap wat die Filistyne baie duidelik moes kry, was dat Hy die enigste ware God is. Israel moes dit alreeds vir hulle gewys het. Maar omdat Israel nie meer geskik was daarvoor nie, het Hy eers die beeld van Dagon gebruik om dit vir die Filistyne uit te spel Wie Hy is. En toe hulle nog steeds nie die boodskap kon kry nie, het Hy teenspoed gebruik om hulle uiteindelik tot die insig te ruk dat dit nie die ark is nie maar God Almagtig.

Natuurlik kan nie alle teenspoed wat ons tref aan God toegeskryf word nie, maar soms moet Hy selfs teenspoed in ons lewe gebruik om ons tot ons sinne te ruk!

Gebed:

Here, dankie ook vir teenspoed in my lewe om my op daardie manier nader aan U te trek!