Maandag 24 April 2017

Dwang teenoor Vrye Wil

Filemon 8-14

Om ‘n steeks donkie te dwing om te doen wat jy wil h dat hy moet doen, is ‘n bykans onbegonne taak. En anders as wat meeste mense dink, is ‘n donkie baie beslis nie ‘n dom dier nie! Hy is seker die slimste van l die plaasdiere. Pa het in sy jongtyd op so ’n slim donkie skooltoe gery. Daar was nie skoolbusse in sy tyd nie, en hulle was maar brandarm. Soggens, as dit tyd word om te vertrek skool toe, is die donkie net weg, soos in skoonveld-weg. Dan moet hy loop soek vir die simpele dier. Hy s dat hy al die ding uitgevang het dat hy plat gaan l langs die doringdraad en dan op sy sy onder die draad deur seil. En as hy eers deur is, dan maak hy dat hy so ver moontlik wegkom.

As hy dan uiteindelik die donkie opspoor, dan kos dit baie mooipraat om hom weer in rat te kry om skool toe te loop. Om hom te slaan of om hom uit te skel oor sy verfoeilike daad, help net mooi niks, want dan is hy so steeks dat jy met hom absoluut niks uitgerig kan kry nie. Nee, bie mooipraat is die geheime woordjie, en dan sal hy miskien loop waar hy moet loop!

Maar Pa vertel dat hierdie “dom” dier presies geweet het watter dag van die week dit is, want elke Saterdagoggend nog voor dagbreek was hy daar om die huis, en balk hy ongedurig vir ‘n happie lusern. Hy weet natuurlik dat daar Saterdae nie gewerk word nie! Pa se donkie was nie menssku nie, maar werksku. Die harde pad skooltoe elke oggend was nie lekker nie, want hy was gedwing om dit te doen.

Paulus het ‘n sekere aspek van hoe ‘n mens se brein werk, baie goed verstaan. Jy wil nie gedwing word om ‘n ding te doen nie, want dan raak jy nes Pa se steeks donkie, en jy bly weghol van jou verpligtinge af. Paulus het baie goed geweet dat as jy oorreed kan word om iets te doen uit jou eie vrye wil, dan word dit vir jou ‘n plesier of selfs ‘n passie, en dan is jy soos daardie donkie wat op Saterdae knaend rondom die huis kuier.

n Predikant wat byvoorbeeld preek oor sonde en jou dreig met die hel en al wat ‘n straf is, boesem gewoonlik net vrees by mense in. Enkele mense sal na hom luister en uit blote vrees tot ander insigte kom. As die predikant egter ‘n inspirerende preek lewer oor dieselfde onderwerp, en die groot offer wat Jesus gebring het, en hoe duur hy vir jou betaal het, dan raak hy jou hart aan. Sou hy jou dan uitdaag om uit eie vrye wil, uit dankbaarheid vir Jesus se groot offer van die sonde afstand te doen, dan raak dit ‘n plesier en selfs ‘n groot passie vir jou om weg te kom van die sonde af.

Dit is dan presies wat Paulus hier doen. Paulus het met baie groot gesag gepraat, en almal het geluister na wat hy s. As Paulus dus vir Filemon beveel het om Onesimus terug te neem en hom mooi te behandel, sou Filemon dit heel waarskynlik gedoen het, maar uit dwang omdat die groot sendeling, Paulus hom so beveel het. Daar sou nooit sprake kon wees van ‘n goeie verhouding tussen Filemon en Onesimus nie, want die stigma van slaaf wat gedros het sou maar altyd aan hom bly kleef het.

Paulus pleit egter nou by Filemon om met nuwe o na Onesimus te kyk. Hy word nie gedwing nie, maar Paulus vra hom of hy nie asseblieftog maar sal oorweeg om Onesimus terug te neem nie, en dan verduidelik hy dat Onesimus eens op ‘n tyd maar net ‘n slaaf was, moontlik nie eers ‘n baie goeie slaaf nie, want as gedroste was hy nutteloos. Maar nou is hy bereid om terug te gaan na sy eertydse baas. Hierdie slag gaan hy egter uit eie vrye wil en as ‘n nuttige slaaf terug en boonop ook nog as ‘n mede-gelowige.

As ‘n mens op jou gesagsposisie staatmaak om iemand anders te oorreed of te dwing om iets te doen, misluk dit gewoonlik, al lyk die saak vir jou ook h reg. Dit mag dalk op die kort termyn werk, maar oor die lang termyn gaan dit die emmer skop. Dwang maak mense skelm, want hulle kyk waar hulle agteraf jou wet kan omseil. Aan die ander kant help dit ook net so min om op iemand se “skuldige gewete” te speel om hom tot ander insigte te probeer beweeg. Om jou skuldig te laat voel oor ‘n saak, sal ook maar net vir ‘n kort tydjie werk, totdat jy geleer het om jou gewete te sus.

As jy egter die ander persoon kan oorreed dat jou standpunt klop met wat die Here vir ons wil h, en hom motiveer om dit uit eie vrye wil te doen, gaan dit werk, want dan is dit nie meer jou dwang nie maar sy eie passie wat hom die regte ding laat doen. Die geheim is dat jy die persoon s moet motiveer, dat hy sal uitsien daarna om dit te doen, en dat dit vir hom lekker sal wees. ‘n Voorbeeld is hierdie dagstukkies wat ek skryf: vir my is dit nie ‘n taak of werk nie, maar ‘n passie. Ek sien uit daarna om dit te doen, en dit is vir my lekker. Hier leef ek my geloof uit. Uit eie vrye wil!

My pleidooi by jou, liewe leser, is dat jy ook ‘n passie sal ontwikkel om op jou eie terrein vir Jesus te werk uit eie vrye wil, en nie omdat jy daartoe gedwing is nie. Bid oor die saak, en vra die Here om jou te wys wat jy vir Hom kan doen. En as jy die dag die antwoord het, doen dit met groot entoesiasme.

Gebed:

Here, maak asseblief ‘n passie in my wakker om vir U te werk, en wys my asseblief die regte pad.

Skriflesing

Paulus pleit vir Onesimus

8Daarom, al het ek in Christus die volste reg om jou op jou plig te wys, 9doen ek liewer 'n beroep op jou op grond van die liefde. Dit doen ek, Paulus, wat 'n ou man is en nou ook 'n gevangene ter wille van Christus Jesus. 10Ek doen 'n beroep op jou in belang van my kind Onesimus. Hier in die gevangenis het ek sy geestelike vader geword. 11Voorheen was hy vir jou nie bruikbaar nie, maar nou is hy baie bruikbaar sowel vir jou as vir my.

12Ek stuur hom na jou toe terug, en my hart gaan saam met hom.

13Wat my betref, ek sou hom graag by my wou hou, sodat hy my in jou plek kan dien terwyl ek ter wille van die evangelie 'n gevangene is. 14Maar ek wou niks sonder jou instemming doen nie, sodat jou weldaad nie uit dwang sou wees nie, maar uit vrye keuse.

TERUG NA BO

Vrydag 21 April 2017

Liefde In Praktyk

Filemon 1:4-7

Is daar verskillende grade van liefde wat ‘n gelowige moet uitleef? Nou beweeg ek eintlik op gevaarlike grond. Ek en ‘n dierbare vriendin het al hewig debat gevoer (in liefde natuurlik!) oor hierdie vraag.

Wanneer die Skrifgeleerdes vir Jesus vra wat die grootste gebod is, dan antwoord Hy dat jy God moet liefh, maar ook jou naaste moet liefh soos jouself. Later s Hy ook vir Sy dissipels dat hulle selfs hulle vyande moet liefh, en dat hulle moet bid vir diegene wat hulle vervolg. Dit is ‘n bitter moeilike opdrag! In Joh. 15:12 gesels Jesus egter dringend met Sy dissipels oor liefde: “Dit is My opdrag:” s Jesus vir die manne, enkele ure voordat Hy gevange geneem word, “Julle moet mekaar liefh soos Ek julle liefhet.

Die vraag is of daar dan ‘n verskil is in die liefde wat ek uitleef teenoor ‘n gelowige en ‘n ongelowige? As ek werklik die liefde uitleef wat Jesus van my vra, sal ek elkeen wat oor my pad kom met onbaatsugtige liefde behandel. ‘n Mede-gelowige het egter ‘n besonderse band met my: ons is familie, eintlik bloedfamilie in Jesus! As ek ‘n vreemdeling in die straat tekom, sal ek hom vriendelik groet. As dit egter ‘n dierbare vriend is, sal ek hom omhels en selfs soen en styf teen my bors vasdruk. Dit is hierdie soort broederliefde waarvan Jesus hier praat. En dit is dieselfde liefde waarvan Paulus praat wanneer hy vir Filemon s dat hy so dankbaar is teenoor die Here dat hy daardie soort liefde by Filemon sien.

Nou wonder ek net hoe die liefde lyk wat ek uitleef teenoor my medegelowiges? O ja, daar is baie medegelowiges wat dit baie maklik maak vir my om hulle lief te h met ‘n warm broederliefde. Maar dan is daar die ouens wat dit vir my bra moeilik maak om hulle waarlik lief te h. En dit is aan hierdie mense wat ek werklik moet werk om my liefde uit te leef soos Jesus dit gevra het. Dink maar net: Hy het Petrus innig liefgehad, ten spyte van die feit dat Petrus Hom verlon het. Hy het Matteus innig liefgehad ten spyte van die feit dat hy ‘n tollenaar was en uitgehang het met ‘n spul gure karakters vir vriende. Hy het my lief ten spyte daarvan dat ek nie eers nstenby leef soos wat Hy van my vra nie.

Moet ek en jy nie dalk ‘n ekstra poging aanwend om daardie broer of suster van ons wat vir ons ‘n pyn is, onvoorwaardelik innig lief te kry nie? Selfs al is sy geloofsoortuigings soveel anders as myne........

In Paulus se gebed vir Filemon raak hy ook ‘n ander uiters belangrike punt aan, naamlik dat die “gemeenskap wat jy deur die geloof met ons het, jou ‘n dieper insig sal gee …..” ‘n Gelowige kan nie alln leef en terselfdertyd geestelik groei nie! Hy het ander gelowiges, oftewel gemeenskap met medegelowiges nodig om hom te help groei en sy insig te help verbreed. Deur byvoorbeeld intensief Bybelstudie te doen, gaan jy moontlik jou kennis verbreed, maar dit is eers wanneer jy dit wat jy gelees het met ander gelowiges deel en bespreek, dat dit werklik vir jou waarde begin kry.

Deur gesprek gaan die teoretiese dinge wat jy leer gewoonlik oor na die praktiese uitvoering daarvan, en dan kry jou geloof voete en lewe. Hiermee wil Paulus indirek op my en jou die dringende beroep doen om aktief in te skakel by jou gemeente se werksaamhede. As daar ‘n Bybelstudiegeleentheid, selgroep of biduur is, gaan neem deel. En as daar ‘n uitreik-aksie is, wees deel daarvan. Filemon het op ‘n baie konkrete en praktiese manier deelgeneem aan sy gemeente se bedrywighede, en nie alleen het almal daarby baatgevind nie, maar die bonus vir hom was dat hyself hierdeur geestelik gegroei het. Hy het soveel gegroei, dat Paulus die volle vrymoedigheid gehad het om hierdie baie netelige saak van sy droster-slaaf met hom te kon opneem sonder dat Paulus vir een oomblik bang was dat Filemon dit verkeerd sou vertolk of kleinserig daaroor sou wees.

Soos die ander rykes van sy tyd, het Filemon sekerlik ‘n paar slawe gehad, slawe wat hy ten duurste moes aankoop. So ‘n slaaf was sy eiendom, en soos met enige ander eiendom kon hy met die slaaf maak nt wat hy wou. Deur te dros kon hierdie slaaf die doodstraf kry. Dit was ‘n baie ernstige oortreding! Paulus wou keer dat Filemon dalk onverantwoordelik optree.

Paulus was egter deeglik bewus van Filemon se goeie kwaliteite, en daarom wys hy hom op hulle. Hy moes sy kwaliteite aanwend in hierdie situasie. Paulus meld nie minder nie as twee keer in een paragraaf van daardie wonderlike kwaliteit wat in Filemon se lewe uitstaan: die ware broederliefde waarvan ons hier bo gepraat het. Van Filemon getuig hy hier, dat sy liefde waarlik uitstraal op ‘n baie praktiese manier, nie maar net om vir iemand te s dat jy hom liefhet nie, maar dat jy dit prakties uitleef. Dit is iets wat Filemon beslis gedoen het. Paulus noem dat Filemon deur sy liefde mense se harte verkwik het.

Ek wil vanoggend ‘n beroep op jou doen om dieselfde lewensuitkyk as Filemon aan te kweek. Wees kreatief nes daardie pragtige mens, en soek maniere waarop jy liefde kan uitleef. En straal veral ware broederliefde uit teenoor al die medegelowiges wat oor jou pad kom.

Gebed:

Here, maak asseblief my o oop en wys my hoe ek U wonderbare liefde prakties kan uitstraal na my medegelowiges, selfs ook diegene wat dit vir my moeilik maak.

Skriflesing

Filemon se liefde en geloof

4Elke keer as ek bid, dink ek aan jou en dank ek my God 5omdat ek hoor van die liefde en trou wat jy aan die Here Jesus en al die gelowiges bewys. 6My bede is dat die gemeenskap wat jy deur die geloof met ons het, jou 'n dieper insig sal gee in al die goeie dinge wat ons vir Christus kan doen. 7Jou liefde het vir my groot vreugde en bemoediging gebring, omdat jy, broer, die harte van die gelowiges verkwik het.

TERUG NA BO

Donderdag 20 April 2017

Medewerkers in die Koninkryk

Filemon 1:1-3

Gister het ons gepraat van mure wat afgebreek moet word. Eintlik is dit nie heeltemal so eenvoudig nie! Ek besluit mos nie sommer een mooi dag dat ek nou ‘n muur gaan afbreek, en dan klim ek in met die voorhamer nie? Nee, om ‘n muur af te breek verg in die eerste plek ‘n deeglike motivering. Waarom is dit nodig om die muur af te breek? Ng belangriker, ek breek mos nie sommer ‘n muur af net omdat ek kwaad is nie. Ek doen dit omdat dit absoluut noodsaaklik is. Verder moet ek doodseker maak dat dit nie elders skade gaan aanrig nie.

Ek het eenmaal staan en kyk hoedat ‘n gebou in Durban gesloop word. Daar was baie deeglike beplanning en voorbereiding gedoen wat maande geduur het. Toe die dag kom dat die gebou moes val, was daar ‘n relatief-klein ontploffing, en toe sak die hele massiewe gebou saggies inmekaar sonder om eers ‘n enkele venster te breek van die omliggende geboue. Die afbreekproses moet dus met groot omsigtigheid en beplanning gedoen word.

En so was dit met Paulus. Hy het sekerlik lank sit en beplan voordat hy hierdie brief geskryf het. Sy brief moes mure afbreek - geestelike mure. Hy moes baie versigtig te werk gaan sodat hy nie iemand seermaak of skade veroorsaak in die proses nie. Hy kon s maklik die persoon verloor! Die Man aan wie hy skryf, was ‘n groot aanwins vir die Koninkryk van God, en Paulus wou dit beslis so hou.

Alhoewel Paulus hoofsaaklik aan gemeentes geskryf het, het hy tg ook etlike persoonlike briewe die lig laat sien. Buiten vir hierdie brief aan Filemon, is daar ook nog drie ander persoonlike briewe van hom wat bewaar gebly het: twee briewe aan Timoteus asook die brief aan Titus.

Paulus was dalk in die tronk, maar hy het nie alleen gewerk nie. In die aanhef van die brief noem Paulus dat Timoteus sy mede-outeur is. Timoteus het ‘n baie groot rol in Paulus se lewe gespeel. Hy was ook mede-outeur van die twee briewe aan die Tessalonisense, 2 Korintirs, Filippense asook Kolossense. Ons kan aanneem dat Timoteus die skryfwerk gedoen het terwyl Paulus gedikteer het. Timoteus kon dalk selfs ook raadgegee het oor hoe Paulus sake moes benader.

Maar waarom dan Timoteus? Wat het van hom so ’n besonderse mens gemaak, dat Paulus hom gebruik het as mede-outeur van sy briewe? Paulus het vir Timoteus op sy tweede sendingreis leer ken, en dadelik gesien dat hierdie jong man van gemengde herkoms, groot potensiaal het. Timoteus se ma was ’n Jodin en sy pa ’n Griek. Hy moes die gemeente in Tessalonika namens Paulus gaan besoek, en toe die probleme in Korinte opduik, was dit Timoteus wat moes gaan vure doodslaan. Later het Paulus vir Timoteus in Efese agtergelaat om daardie jong gemeente te bedien en op te bou. Hy het daar leraar geword.

Is dit nie wonderlik as iemand oor jou pad gestuur word wat jy ten volle kan vertrou nie? Iemand aan wie jy jou probleme en selfs jou grootste kopsere kan toevertrou. Maar dit is nog meer wonderlik as ek en jy daardie persoon vir iemand kan wees! Dat daar van ons ges kan word dat ons soveel vir iemand wat in die bediening staan, kan beteken. Dit maak die verkondiging van die Evangelie vir hom maklik, en al is jy nie eers iemand wat die Woord verkondig nie, het jy steeds dan direk deel aan die uitdra van die Evangelie.

Hierdie brief van Paulus gaan egter nie oor Timoteus nie, maar wel oor iemand anders wat nt so ‘n groot voorslag was in sy gemeente: Filemon. Hy het deur Paulus se bediening in Kolosse tot bekering gekom. As ons tussen die lyne deur lees, lyk dit asof hy ‘n welaf man was, ‘n Griekse grondeienaar.

In daardie jare was daar nog nie kerkgeboue nie en die gemeente moes maar by huise bymekaar kom, nie alleen omdat daar nie geld was vir kerkgeboue nie, maar ook uit vrees vir vervolging. Ons kan aanneem dat Filemon ‘n baie groot huis gehad het, en dat hy nie suinig was om sy huis beskikbaar te stel vir die gemeente nie. Hulle het dus gereeld daar bymekaargekom om kerk te hou. Paulus het groot agting gehad vir Filemon en vir wat hy bereid was om vir die gemeente te doen. Hy meld dit ook in sy brief dat hy gereeld vir Filemon bid en dat hy baie dankbaar is teenoor die Here vir Filemon.

Paulus noem Filemon sy vriend en “medewerker”. Ons weet nie of Filemon die Woord verkondig het nie, maar slegs deur sy huis beskikbaar te stel vir mense om daar kerk te hou, is hy alreeds ‘n medewerker. Terloops, ons kan aanneem dat sogenaamde huiskerke eerder as groot gemeentes soos ons dit vandag ken, die algemene norm was in daardie jare.

Die vraag vanoggend is: tot watter mate is ek en jy “medewerkers” in die Koninkryk van God? Lees ons maar net die Bybel en ‘n dagstukkie en gaan kerk toe? Of is ons aktief betrokke op die een of ander wyse?

Die mense waarvan ons vanoggend gelees het, Paulus, Timoteus en Filemon het Jesus se liefde prakties uitgeleef. Paulus noem egter ook nog twee ander “medestryders,” Affia en Argippus. Ek wil vanoggend ‘n beroep op jou doen om dieselfde te doen. Wees kreatief en soek maniere waarop jy liefde kan uitleef en ‘n medewerker kan wees in God se koninkryk.

Gebed:

Here, maak asseblief my o oop en wys my hoe ek U wonderbare liefde prakties kan uitstraal na die wreld daar buite.

Skriflesing

1Van Paulus, 'n gevangene ter wille van Christus Jesus, en van ons broer Timoteus.

Aan Filemon, ons vriend en medewerker, 2en aan ons suster Affia en aan Argippus, ons medestryder, en aan die gemeente wat gereeld in jou huis bymekaarkom.

3Genade en vrede vir julle van God ons Vader en die Here Jesus Christus!

TERUG NA BO

Woensdag 19 April 2017

Die Mure Val

Inleiding tot die boek Filemon

Daardie muur,” beduie ek vir die sterk man met sy groot hamer, “daardie muur moet weg!” As die eerste donderende slag die muur laat kraak, kyk ek vir oulaas na die beklemmende klein vertrekkie. Dit gaan my verstand te bowe dat die oorspronklike eienaar van die huis 'n kombuis so klein en bekrompe kon laat bou. Moontlik is dit omdat dit vir hom slegs 'n vakansiehuis was. Vir my is dit egter 'n woonhuis. Wanneer ek in die kombuis iets moet doen, voel dit asof die vier mure my vasdruk, asof ek hier nie asem kan kry nie.

n Verstikkende stofwolk styg op in die vertrekkie as die eerste bakstene aan skerwe spat. Swaar hamerslae pols deur my kop, en ek wil my gefolterde ore toedruk. Stukkende bakstene val kletterend op die vloer. As die stofwolk uiteindelik bedaar, lyk die vertrek vir my totaal vreemd. Waar daar netnou nog ‘n bekrompe kombuisie was, is daar nou net ‘n hoop rommel. ‘n Splinternuwe, ruim kombuis waar ek kreatief kan raak, is egter nou besig om voor my te ontvou. ‘n Gevoel van volslae vryheid sak oor my toe. Dit was baie jare gelede, maar die prentjie is steeds ingebrand in my geheue.

Ons samelewing het so baie mure en heinings wat jou skei en inperk en in klein kompartementjies indeel. Inderdaad is ons mure nie van baksteen en beton nie, maar dit is figuurlike mure wat ons self opgerig het, mure wat mense van mekaar skei. Daar is mure van kultuur, ras, status, rykdom. Hierdie selfde mure word gewoonlik ook mure tussen ons en God. Christus het gekom as die Een wat sulke mure kom afbreek. Hy breek die skeidings af wat sonde gebring het en wat ons van God skei. Hy breek ook die mure af wat mense van mekaar skei, en maak jou bekrompe, beperkte wreldjie oop en vry sodat jy geestelik kan asemhaal en beweeg en jou lewe ten volle grensloos kan uitleef.

Paulus het hierdie brief geskryf terwyl hy in die tronk was. Hy was dus fisies beperk deur verstikkende tronkmure, maar geestelik so vry soos die wind! Hy skryf die brief aan ‘n geestelike leier in die gemeente in Kolosse, Filemon. Hy was ’n Griekse grondeienaar in wie se huis die gemeente gereeld bymekaar gekom het. Sy slaaf, Onesimus, het weggeloop, en sy paadjie het op die een of ander manier met Paulus s’n gekruis, waar hy tot bekering gekom het. Hy oortuig Onesimus dat ‘n mens nie vir jou probleme kan weghardloop nie, maar dat hy moet teruggaan na sy eienaar. En nou skryf hy hierdie brief aan die eienaar om te vra dat hy vir Onesimus moet vergewe vir sy lafhartige daad en hom ontvang as ‘n medegelowige. Hy moet dus nie toelaat dat die sosiale mure wat deur die jare gebou is, en veral nou met Onesimus se weglopery nog meer versterk is, tussen hulle moet kom staan nie. Hulle moet hulle eenheid in Christus beleef en uitleef ten spyte van die mure.

Alhoewel Paulus die brief persoonlik aan Filemon rig en persoonlik met hom praat, vra hy ook dat die hele gemeente die brief lees. Wat dus op Filemon en Onesimus van toepassing is, geld ook vir die res van die gemeente maar ook vir elkeen van ons vandag. Die persoonlike briefie wat Paulus aan Filemon geskryf het is ‘n pragtige voorbeeld van so ‘n bevryding wat mure afbreek. Dit is ook uiters taktvol geskryf, en dit wys vir ons baie duidelik hoe Christus se krag ‘n mens se lewe en sy verhouding met ander mense totaal kan omvorm.

Paulus probeer vir geen oomblik om die norme en standaarde van die samelewing omver te werp nie. Slawerny is wel ‘n euwel, maar Paulus s nie ‘n woord daarteen nie, want dit sou beslis net ‘n mors van asem wees. Wat Paulus wl doen, is om die eienaar van ‘n slaaf te vra om met nuwe o - Christelike o - na sy slaaf te kyk. Hierdie slaaf van hom is ‘n gelowige, dus is hy nou sy broer in Christus. Inderdaad het sy slaaf weggeloop, gedros. Dit kon hom die doodstraf kos, maar nou pleit Paulus vir die slaaf, Onesimus, omdat hy intussen tot bekering gekom het. Hy vra van Filemon om in ‘n nuwe verhouding met sy slaaf te kom. Inderdaad bly die slaaf steeds sy slaaf en Filemon bly steeds die baas. Daar het egter nou ‘n nuwe gemeenskaplikheid tussen hulle gekom wat die verskriklike gaping tussen baas en slaaf oorbrug. In die Here is hulle nou broers, wat albei vir God as Vader het.

In ons eie samelewing vandag is daar soveel standverskille wat nog baie meer kompleks is as Filemon en Onesimus s’n. In die eerste plek is daar die kleurgrense en kleurvooroordele. As iemand ‘n ander kleur as jy het, het jy reeds klaar jou vooroordele nog lank voor jy hom as mens leer ken. Ander mure wat ‘n mens vir jouself bou is di van status, rykdom, geleerdheid of ‘n bepaalde persoonlikheidseienskap. In hierdie brief roep God vir my en jou om net soos Filemon die eenheid en kindskap in Christus met ander mense, wat dalk anders as ons is, te beleef en daadwerklik uit te leef. Kom ons breek die mure af en behandel daardie afgeskeide medegelowiges as ons broers en susters in die Here.

Gebed:

Here, daar is so baie mure in my lewe - help my asseblief om hulle af te breek en my medegelowiges almal as broers en susters te aanvaar.