Die dagstukkies is 'n inisiatief van Ballito Gesinskerk se Evangelisasie span en word geskryf deur Louis Nel.

‘n Nuwe Geloofsgemeenskap

24 November, 2017
Luister Na Hierdie Dagstukkie ‘n Nuwe Geloofsgemeenskap

Genesis 17:1-9

Klein Ismael is gebore, en die seuntjie het grootgeword en ‘n normale woelige tiener geword. Dertien jaar het verloop sedert sy geboorte, en steeds wag Abram en Sarai dat die Here se belofte oor ‘n nageslag vir hulle twee moet waar word. Abram het hom al so half en half versoen met die gedagte dat dit nou al gans onmoontlik geword het vir nog ‘n baba, en dat Ismael dalk maar die een sou wees om die familienaam te dra. Maar dit is nie wat God in gedagte gehad het nie. God het vir Abram beplan om nie maar net ‘n normale nageslag te hê nie. Nee, sy nageslag moet hééltemal anders wees as enige ander bloedlyn.

Om waarlik ‘n verskil te kan maak, moet ‘n totaal nuwe mensheid geskep word. Dit moet boonop baie duidelik wees aan almal, dat dit onmiskenbaar God se ingryping was in die menslike gebeurtenisse, wat hierdie nageslag tot stand gebring het. Daar was ‘n doel agter God se besluit om Abram ‘n volle 100 jaar oud te maak, en Sarai 90 voordat hulle baba gebore sou word. Menslik is dit absoluut, totaal, beslis, onteenseglik onmoontlik vir so ‘n bejaarde egpaar om kinders in die lewe te bring. Almal moet kennis neem dat dit niks anders is nie as ‘n Goddelike wonder!

Wanneer God aan Abram verskyn, kondig Hy Homself aan as “El-Shaddai”. Dit is een van die Name van God wat eintlik baie selde in die Bybel voorkom. Wanneer hierdie Naam gebruik word, word dit meestal gekoppel aan vrugbaarheid, waar daar byvoorbeeld gesê word dat dit God is wat vrugbaarheid gee. En dan sê die Here ook aan die gryse ou man dat Hy hom vrugbaar sal maak, en dat daar ‘n menigte nasies uit hom gebore sal word. Hier het ons eintlik met ‘n nuwe skepping te doen want die mens uit die ou skepping het totaal weggedryf van God af. Abram en Sarai sal nou die nuwe Adam en Eva wees.

Die nasies wat uit hulle gebore sou word, sou baie meer as maar net nog ‘n volk wees - hulle sou ‘n geloofsgemeenskap wees. ‘n Geloofsgemeenskap is nie ‘n natuurlike ontwikkeling onder ‘n klomp mense nie. Dit is eerder die herskeppende werking uit die hand van God. Die beste menslike beplanning en organisasie en indoktrinasie kan nie ‘n geloofsgemeenskap vorm nie. Dit is deur-en-deur die werk van God.

Ons moet ook besef dat so ‘n geloofsgemeenskap slegs optimaal kan funksioneer as daar ‘n spesifieke lewenswyse gehandhaaf word. Hierdie een het by Abram begin, en dan is sy eerste opdrag ook: “Lewe naby My en wees opreg!” Eenvoudig! Dit beteken nie ‘n sondelose lewe nie, want dit is tog gans onmoontlik. Dit beteken eerder ‘n lewe waarin elke tree van die pad saam met God gestap word, en waarin hy opkyk na God om leiding en hulp. En dan, om elke dag se gebeure ‘n belewenis saam met God te maak. Die nuwe gemeenskap wat tot stand kom, se kenmerk is ook nie die wettiese nakom van ‘n stel reëls of die beoefening van sekere rituele nie, maar hulle kenmerk is ‘n bepaalde verhouding met God.

Ons sien in vers 4 dat God ‘n verbond sluit met Abram. Dan kom lojaliteit en vertroue ter sprake, want daarsonder kan ‘n verbond nie werk nie. God maak ‘n belofte: die land wat aan hulle sal behoort. Daar is egter ‘n voorwaarde: Abram en sy nageslag moet getrou bly aan God. Doen hulle dit nie, verloor hulle die land. Hy belowe verder ook dat Hy vir hulle ‘n God sal wees.

n Nuwe tydperk het in Abram se lewe aangebreek. ‘n Nuwe fase vra ‘n nuwe naam. Ons sien dit later oor en oor in die geskiedenis, byvoorbeeld met Daniël, Petrus en Paulus. Abram (dit beteken verhewe vader) kry ‘n splinternuwe naam: Abram. Die konnotasie wat ons aan die naam kan heg, dui op “vader van baie”. Hierdie nuwe naam moet sy nageslag daaraan herinner dat hulle die draers is van ‘n nuwe lewe.

As ons ‘n slag mooi gaan dink oor die verbond met Abram, dan merk ons op dat dit in sy totaal ‘n eensydige verbond is, waarin God die opsteller asook die gewer is. Hy gee ‘n nageslag en Hy gee ‘n land om in te bly. Maar bo alles gee Hy Homself as God vir hierdie nasie. Van hulle vra Hy slegs ‘n klein dingetjie: lojaliteit en vertroue. Tweeduisend jaar later het God weer ‘n soortgelyke verbond gemaak. En weereens was dit ‘n eensydige verbond in sy totaliteit. In hierdie verbond gee God weereens ‘n land om in te bly, maar hierdie slag is dit nie die stowwerige ou Kanaän nie, maar die asemrowende hemel. Hy gee egter nie ‘n nageslag nie, want met die nuwe reëling is ‘n nageslag totaal oorbodig. Hy gee in die plek daarvan die ewige lewe. Daar is egter weereens ‘n voorwaarde om in hierdie verbond ingesluit te kan word, presies dieselfde as die vorige: lojaliteit en vertroue. Is dit nie maar wat geloof beteken nie? Om te glo in Jesus, beteken nie net om bewus te wees van Sy bestaan nie, maar om ál jou lojaliteit en ál jou vertroue in Hom alleen te stel. Dit is twee baie klein dingetjies wat God van ons vra. Hy gee op Sy beurt egter in oorvloed, meer as wat ons óóit sal kan begryp.

Gebed:

Here, ek kan U vanoggend nie genoeg loof en dank nie, vir die verbond wat U met my gemaak het. Dankie dat U altyd getrou is en nooit U kant van die verbond sal verbreek nie. Help my asseblief om my deeltjie met groot ywer te doen.